Posteado por: fukoas | Octubre 31, 2009

La llanura

Y ahora voy a romper la cadena,
que me ata por siempre a este suelo
que no me deja llegar hasta el cielo.
para asi volar hasta la luna llena.

Y luego buscaré la más alta copa,
para hacer en aquel arbol mi nido,
con las pajas de un campo de trigo,
y sentir como la brisa me arropa.

Con el sól tendiendose en el mar seco
de olas de espigas y viento frio,
hasta que devuelva mi cantar el eco.

Y vagará mi mirar la llanura cansada,
con aquellos últimos rayos de estío
buscando el fulgor seco de tu mirada.

Posteado por: fukoas | Octubre 21, 2009

Suecia

Cando aterrei no aeroporto de Göteborg parecía que chegabamos a un deses campos de aterraxe que vemos nas películas da segunda guerra mundial que non eran mais que unha pista e un conxunto de galpóns. Pero logo a cidade era unha desas cidades do norte de Europa onde apetece vivir. Rúas tranquilas con xente en bicicleta ou camiñando a pesares do frio do serán, canles de augas tranquilas coas beiras cheas de árbores e xardíns, …, e a xente de Suecia, en Göteborg como logo en Trollhättan (ata o último día non dín pronunciado ben o nome da vila en sueco, algo así como Trolaeta),  agradable e simpática.

torre en Göteborg

Posteado por: fukoas | Octubre 20, 2009

Londres

Londres non é unha cidade, nen tan sequera é unha grande cidade. É todo un mundo. Cunhas pocas horas tan só para percorrer as súas rúas ateigadas, non din sequera adiviñado as súas dimensións físicas e espirituais.

London 01 Leer Más…

Posteado por: fukoas | Septiembre 29, 2009

En silencio, soledad

Se va muriendo de inanición el amor callado,
cansado de esperar el consuelo en la derrota
y deseoso de encontrar el halago en el triunfo
entre los pliegues de la memoria, ya apocado.

Escapa entre tus dedos el cariño no expresado
como en aquella playas donde jugaba de niño,
el agua, la sal o la arena desaparecían siempre
por hondo que fuera el agujero que había cavado.

Y dentro sólo queda la negrura del vacío infinito,
un espacio donde morarían miles de soles fríos,
dejando al corazón un eterno y mortal apetito.

Hambre de abrazos de brazo recio y mano tibia,
sed de aplauso de felicitación y palmada de ánimo
necesidad de gesto que tranquiliza y que alivia.

Posteado por: fukoas | Agosto 14, 2009

Anoitecer na praia de Povoa de Varzim

A noitiña é doce e leve na praia de Povoa de Varzim, vaise deitando de a pouco sacando ás rúas aos paseantes que gustan de camiñar no frescor ruidoso dunha cidade turística.
Varzim Sunset

A praia fica nua das saias de raias azuis e brancas que a visten durante o dia como uniforme de vacacións de verán e os pequenos espazos oscuros se enchen das confidencias dos namorados.
Praia en Povoa de Varzim

Posteado por: fukoas | Agosto 9, 2009

Piedras

Y ahora voy a tomar
de cada camino, una piedra.
de cada ciudad, una hora.
de cada pais, una imagen.
para hacer una canción.

Y voy a pintar en la piedra,
de color blanco unas alas,
como plumas de angel caido,
para que vuele a ti despacio
esquivando todas las balas.

Y voy a gastar cada hora,
en soñar regresos lejanos,
y en robar de cada minuto
segundos vestidos de luto
de los suspiros cotidianos.

Y voy a pintar esa imagen,
dibujada ya está en la retina,
sobre lienzo de una mentira,
con pinturas teñidas de ira,
y dejarla luego en la esquina.

Posteado por: fukoas | Agosto 5, 2009

Senderos

Junto al viejo puerto abandonado,
donde dejaron varados los delfines
y desguazaron las alas al viento,
nace el camino al bosque cerrado.

El sol se cuela entre las ramas,
iluminando de dorados tu pelo,
donde coloco despacio una flor
nacida libre entre las retamas.

Contra un viejo tronco orgulloso
tu cuerpo se apoya sereno,
dejando que soporte tu peso
sin alardes de valor mentiroso.

Posteado por: fukoas | Agosto 1, 2009

Camiños esquecidos

Ergueitas as pedras de camiños esquecidos
por terras de arrepío e desesperación
nos solpores de horizones de cores tinxidos
negro de tebras,
negro de adeus,
cruzando os mares cara un palido albor.

Nas promesas levan enganos,
nos hombreiros levan a dor
dos que sufren, os explotados,
dos que faran triunfar o valor.

Porque xa se albisca a nacer o futuro
xa o vemos, pola banda de estribor,
pero ainda queda o tramo mais duro
guiando a proa,
bogando e sorrindo,
ata que a única lei sexa o amor.

Posteado por: fukoas | Agosto 1, 2009

Mañanas de raso

Aún sueño mañanas de raso
por jardines sin fronteras
de mil sábanas deshechas
por pasiones guerrilleras.

Y con cada sueño, me muero
y con cada muerte, me duermo
y con cada noche, te sueño
para despertar contigo
sin que queda el olvido.

Posteado por: fukoas | Julio 31, 2009

Finlandia

Hai dous meses que estiven en Finlandia. Un pais cheo de lagos e bosques, pero nun tempo sen noite.
Lembro o sentimento de orfandade das miñas compañeiras: a oscuridade e as tebras, que me acompañan cando escribo, para se trocar nunha noitiña que non chegaba a ser noite verdadeira.

Noite finlandesa

Entradas antiguas »

Categorías